Wedstrijdverslag U9b KVC – Kluisbergen 12-10-2019

Wedstrijdverslag U9b KVC – Kluisbergen 12-10-2019

Selectie: Tibe, Dominik, Nio, Yento, Igor, Orlando, Robbe en Thibo

Vandaag stond de confrontatie met Kluisbergen op het programma. We hebben al meerdere malen tegen hen gespeeld en is altijd al een wedstrijd geweest op het scherpst van de snee. Vooral voor Igor ligt den lat het hoogst, dit om de eer in de familie het hoogst te houden. Igor zijn neef speelt mee en zijn nonkel, de broer van Mama Eveline, is daar trainer. Voorlopig hebben we altijd al aan het langste eind getrokken, maar ze zag dat er elk jaar progressie werd gemaakt onder leiding van Davy. Dus het beloofde weer een spannende strijd te worden. Vandaag waren we ook met 8, dus 3 bankzitters en dat is als trainer ook geen gemakkelijke opgave. Bij elke vervanging haal 60% van je ploeg van het veld, dus moet je er proberen voor te zorgen dat je altijd even sterk staat. Thibo startte in doel en Orlando was kapitein voor vandaag.

We waren goed van start gegaan. We probeerden te combineren, wat niet gemakkelijk is op ons (NIEUW???) veld, maar doelpunten vielen er niet. Je zag meteen dat het een moeilijke, harde wedstrijd ging worden, wat beetje jammer is op zo een niveau. Slordigheden stapelden zich op en het begon sommige spelers te ergeren. Toen vond Igor het welletjes en zorgde met een fantastische trap voor de 1-0. Je zag dat hij ervan genoot. Thibo moest ons ook een paar keer rechthouden met enkele gepaste tussenkomsten. 3 minuten voor het einde van het eerste kwart kon Yento de 2-0 maken, na een prachtige actie en pas van Robbe. Dit was dan ook de ruststand na het eerste kwart.

Ik vroeg hen tijdens de rust om iets rustiger te voetballen, want het was te overhaast en te slordig. We waren soms een beetje te soft en de tegenstander ietsje te stuw, waardoor sommige hun kopje lieten hangen. Ook Thibo zijn uitvoetballen was niet zoals het hoorde, hij speelde ook te overhaast, waardoor we onnodig balverlies leden.

We begonnen sterk aan het 2de kwart, de hoofdjes stonden weer omhoog en ze probeerden te combineren. Dit resulteerde zich in een hoekschop voor ons. Igor nam deze voor zijn rekening. Hij zag Nio vertrekken naar de eerste paal en trapte de bal dan ook strak naar de 1ste paal, waar Nio in 1 tijd de bal tegen de netten joeg, 3-0. Toen kon Kluisbergen tegenprikken, 3-1. Het geloof groeide bij hen en bij ons hingen sommige hoofdjes naar beneden. De match werd iets bitsiger en dat keerde in ons nadeel. Het vertrouwen verdween terug een stuk en Kluisbergen profiteerde daarvan en scoorde de 3-2. Ik kon hen maar blijven aanmoedigen, en ervoor te zorgen dat ze het amusement in het spel niet vergaten, maar het was moeilijk. Na een fout van de staart van Kluisbergen, was de vrije trap voor ons. Dominik mocht aan het roer staan en Tibe zorgde voor de aflegger. Dominik knalde de bal droog, keihard in doel, 4-2. Kluisbergen mocht centeren en prikten direct tegen, de staart zorgde voor de 4-3, tevens de ruststand na het 2de kwart.

Het was mijn taak tijdens de rust om de rust in de groep te doen terugkeren. Vele ergerden zich aan iets wat hard spel van Kluisbergen, waardoor ze maar 60% of minder van hun rendement haalden. Veel op de tenen getrapt worden, kleine foutjes, soms iets te hard in duel, hoort soms bij voetbal, niet altijd goed te keuren, maar zoiets kan gebeuren, dus hoofd laten hangen is niet de goeie manier om te antwoorden met de voeten en proberen zelf iets vlugger op de bal te zijn. Ook gezegd tegen Orlando dat hij moest blijven werken als piloot, zijn gedrevenheid was top; ook Tibe had het moeilijk tegen de staart, waardoor zijn hoofdje vlugger naar beneden ging. Te begrijpen, maar toch proberen om te zetten in een werkpunt. Hopelijk brachten deze woorden soelaas. Tibe mocht het 3de kwart in doel staan.

Na 1 min. was het dan zover, we konden de bal veroveren en kwam bij Nio, na een actie kwam hij voor doel en maakte de 5-3. Toen kregen we 2x pech, en vooral dan voor Tibe. Kluisbergen kon 2x scoren, telkens met een afgeweken bal. Niets dat pijnlijker is voor een keeper, want je staat machteloos tegen zulke dingen. Toen werd er 7 minuten niet gescoord, maar viel de ene fout na de andere, beetje jammer eigenlijk, ik moest het spel veel stilleggen voor wenende spelers, waardoor er geen plaats meer was om te voetballen. Zelfs Nio is van het plein moeten gaan met 2 strepen van studs op de knie. Toen vond Igor, hij zat de 1ste helft van het 3de kwart op de bank, het genoeg en veroverde de bal op de linkervleugel, trok zichzelf op snelheid op zijn vleugel en aarzelde niet toen hij bijna aan doel kwam. Snoeihard en hoog in doel, 6-5. Toen kregen we terug een doelpunt die eigenlijk te vermijden was. Is iets wat ik veel zie bij de jongens die in doel staan, ze nemen de bal te weinig met hun handen, wat nu ook weer het geval was. Tibe probeerde de bal met de voet te ontzetten maar’ miste zijn trap en Kluisbergen kon ervan profiteren, 6-6. Maar Igor, zou Igor niet zijn om dit meteen weer recht te zetten en dat gebeurde ook. Hij zorgde, welwiswaar terug op zuivere werkkracht, voor de 7-6. Wat tevens ook de ruststand was bij het einde van het 3de kwart.

De rust kwam niets te vroeg, juist Igor trok zich weinig aan van het bitsige spel, hij bleef met zijn hoofd omhoog spelen en bleef vechten, figuurlijk dan, voor de bal. Ik heb dit dan ook als voorbeeld aangehaald om de anderen te stimuleren/motiveren om verder te doen. Sommige hadden geen zin meer om te spelen, gewoon omdat ze het niet meer leuk vonden, nog maar weinig meegemaakt in mijn carrière als trainer. Toch leken de kopjes weer omhoog te staan en in dezelfde richting voor het 4de kwart. Yento mocht het laatste kwart in doel staan.

Het laatste kwart was een weerspiegeling van het vorige kwart. Veel foutjes, spel veel stil, als trainer, tevens ook scheidsrechter van dienst, was het ook de eerste keer dat ik naar het einde snackte. Ook langs de lijn werd het wat mondiger, dus eigenlijk alles wat niets met voetbal te maken had. Toen vond Kluisbergen een gaatje en kon de 7-7 op het bord zetten. Het einde van de wedstrijd naderde, en het zag er naar uit dat we de punten gingen delen. Toch bleven we vechten, je zag aan de jongens dat ze wouden winnen, antwoorden met de voeten. Het was Nio die de bal na een aardig potje knokken voor de bal met 2/3 van de ploeg, de bal tegen de netten kon jagen. Je zag dat de ontlading groot was bij de jongens, ook bij mij vanbinnen heerste euforie. Niet zozeer omdat we weer voor stonden, maar de ontlading en de vreugde dat je bij de jongens zag, daarvoor doen we het toch. Op het einde was het nog even nagelbijten, Yento, hoe hij het heeft gedaan is mij nog steeds een raadsel, hield de bal nog tegen met een miraculeuze redding. Waardoor de eindstand 8-7 in ons voordeel was.

Een wedstrijd om vlug te vergeten omdat dit, niet omdat dit misschien onze minst beste wedstrijd van het seizoen was, maar omdat deze wedstrijd geen voetbalwedstrijd waardig was. Toch moeten we hieruit leren, zulke zaken kunnen gebeuren. Dan is het aan ons om het hoofd niet te laten hangen en proberen ons eigen spel te blijven spelen.

Daaraan zie je dat de amusement waarde toch nog steeds op de eerste plaats komt, want dit maakt of kraakt een wedstrijd.

De heen ronde van de eerste ronde zit erop, 6 overwinningen en 1 verlieswedstrijd, dus een heel positieve balans. Volgende week starten we met de terugronde naar de jongens van Bonanza, in Lierde. Wetende van de thuiswedstrijd, die gewonnen werd met 8-5, zijn we elkaar waardig, dus laten we hopen dat het een spannende, voetballende wedstrijd wordt.

Doelpunten: Igor: 3, Yento: 1, Nio 3, Dominik: 1


Print